ความรู้สึกที่ได้มาที่นี่ ได้มาอบรมพัฒนาจิต ทำให้ได้อะไรหลายๆ อย่าง ทำให้รู้ว่า เวลาทุกวินาทีมีค่า ทุกการกระทำมีค่า ได้ใช้ชีวิตที่เรียกว่า มนุษย์ อย่างถูกต้อง ที่นี่ได้สอนถึง บาป บุญ คุณ โทษ สอนให้คิดแต่สิ่งดีงามโดยเฉพาะความกตัญญูกตเวที กว่าเราจะมีวันนี้ได้ พ่อและแม่ของเราได้ทุ่มเทอะไรให้กับเราหลายๆ อย่าง เพราะฉะนั้นการที่เราจะทำอะไร จากเมื่อก่อนไม่ค่อยจะได้คิดถึงพ่อแม่ แต่ตอนนี้ทำให้รู้ว่า ความรักใดไม่ยิ่งใหญ่เท่าความรักของพ่อแม่ เมื่อก่อนก็เป็นคนนั่งสมาธิบ้าง เมื่อก่อนก็นั่งโดยแต่รู้ว่าเรานั่ง แต่พอมาที่นี่ทำให้รู้ว่าการนั่งสมาธิมันไม่ใช่แค่การนั่งเฉยๆ นั่งให้มันจบๆ นั่งที่นี่ทำให้รู้ว่าเราควรที่จะภาวนาจิตในสิ่งที่ดี คิดถึงพ่อและแม่เป็นหลัก หากเรามีจิตที่ดี ปัญญาและสติก็จะตามมา ควบคุมตนเองได้มากขึ้น เมื่อทำอะไรก็ทำให้นึกถึงอนาคตไม่ใช่แค่ปัจจุบัน

มาอยู่ที่นี่ ทำให้จิตใจบริสุทธิ์มากกว่าเดิมอย่างมาก ได้ตื่นเช้า ได้รับประทานอาหารตามเวลา ได้อากาศที่บริสุทธิ์ ได้ความรับผิดชอบที่ดี แม้จะมีขี้เกียจบ้างแต่ก็คิดเสมอว่าเราได้มาที่นี่แล้ว ได้มาเจอกับสิ่งดีๆ ทำไมเราไม่ทำให้มันดีที่สุดหละ จากปกตินั่งสมาธิได้ครั้งละ 20 นาที ก็ขยับขึ้นเป็น 1 ชั่วโมง เดินจงกรมได้สติมากขึ้น ไม่วอกแวก และทำให้สวดมนต์อย่างมีความสุข ตอนแรกที่มาในใจคิดว่า โอ้โห.... 5 ขั้น นานจัง เราจะไหวมั๊ย แต่พอเข้าขั้นที่ 3 อ้าว... จะหมดแล้วหรือ ทำไมมันไวจัง จนมาปัจจุบันคือ ณ ตอนนี้ ก่อนจะกลับเหมือนรู้สึกใจหายจะต้องกลับไปใช้ชีวิตที่เหมือนเดิมแล้วหรือ แต่ความคิดได้เปลี่ยนไป เราคิดว่าถึงแม้เราจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่เราก็สามารถปฏิบัติในทุกๆ ที่ ให้เหมือนที่นี่ได้ เพราะที่นี่เหมือนเป็นครูผู้สอนให้เราเป็นคนดี มีสติ ไปจนวันตาย

ณิชวา การย์บุญ 17 มีนาคม 2553